طراحی و تولید کالکشن ایران در ژوآرن

روایت یک سرزمین در یک قطعه

گردنبند ایران، تلفیقی از هنر و ظرافت جواهرسازی اصفهان است؛ طراحی‌ای که تلاش می‌کند نشانه‌های هویت ایرانی را نه به‌صورت مستقیم و آشکار، بلکه در لایه‌های پنهان خود روایت کند.

آمیتیست با رنگ بنفش عمیق خود، نقطهٔ آغاز بصری طراحی است؛ رنگی که به فرم، زندگی و حرکت می‌بخشد. در کنار آن، موزانایت سفید نقطهٔ پایانی مسیر نگاه است؛ جایی که چشم پس از حرکت در امتداد فرم به آن می‌رسد.

آمیتیست؛ سنگی با پیشینه‌ای کهن

آمیتیست از دیرباز در فرهنگ‌های مختلف، از جمله میان ایرانیان، مصریان و یونانیان، مورد توجه بوده است. در باورهای سنتی، این سنگ با آرامش و تعادل ذهنی پیوند خورده است.

در این گردنبند، آمیتیست بیش از آنکه صرفاً یک سنگ تزئینی باشد، بخشی از روایت بصری اثر است؛ نقطه‌ای که رنگ و نور از آن آغاز می‌شوند.

نشانه‌هایی که باید کشف شوند

در طراحی این گردنبند، از بته‌جقهٔ اصفهان به شکلی پنهان استفاده شده است. بته‌جقه مستقیماً در فرم دیده نمی‌شود؛ اما ساختار خطوط و حرکت کلی طراحی، ناخودآگاه حسی آشنا در ذهن ایجاد می‌کند.

در ساختار فرم، از «ی» و «ر» در واژهٔ ایران الهام گرفته شده که به تنگهٔ هرمز و خلیج فارس اشاره دارند؛ نشانه‌هایی که بدون نوشتار آشکار، در معماری کلی طرح حضور دارند.

مسیر حرکت چشم

این طراحی یک نقطهٔ آغاز بصری دارد. چشم ناخودآگاه ابتدا به بخش رنگی‌تر اثر، یعنی آمیتیست، کشیده می‌شود؛ سپس فرم، نگاه را در امتداد خود حرکت می‌دهد و در نهایت به موزانایت سفید می‌رساند.

همگرایی و واگرایی

فرم در قسمت پایین حالتی همگرا دارد و به‌تدریج جمع می‌شود؛ در حالی که در بخش بالایی، خطوط حالتی واگرا پیدا می‌کنند؛ نماد روزهایی که ابتدا یکدل نبودیم اما پس از جنگ، عشق به ایران حسی از همگرایی ایجاد کرد؛ همگرایی‌ای که در دلش خلیج همیشه فارس و تنگهٔ هرمز جای گرفته است.

نسبت طلایی

در تناسبات کلی این اثر از مفهوم نسبت طلایی الهام گرفته شده است؛ اشاره‌ای ظریف به میراث معماری اصفهان، شهری که میدان نقش جهان در آن یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های هماهنگی و تناسب طلایی در معماری ایرانی است.

فضای منفی؛ جایی که چیزی نیست اما دیده می‌شود

اطراف موزانایت سفید عمداً خالی گذاشته شده است. این فضای منفی باعث می‌شود سنگ مستقل‌تر و قدرتمندتر دیده شود و فرم کلی، استحکام بصری بیشتری پیدا کند.

حتی بخشی از پوست در اطراف سنگ دیده می‌شود؛ تصمیمی که تضاد میان فلز، سنگ و پوست را بیشتر می‌کند. در این طراحی، فضای خالی صرفاً «نبودن» نیست؛ بخشی از خود اثر است.

یک قطعه، یک خاطره

گردنبند ایران قرار نیست فقط چیزی باشد که پوشیده می‌شود؛ قرار است چیزی باشد که به خاطر آورده می‌شود. یادآور یک سرزمین، یک دوره، یک احساس و نسلی که بخشی از تاریخ خود را زندگی کرده است.

سال‌ها بعد، وقتی ایران با شکوه شد، این گردنبند می‌ماند؛ تا یادمان بیاورد ایران از دل طوفان‌ها گذشته؛ شاید خمیده، اما محکم‌تر از گذشته روی پای خود ایستاده است.